Juni 2015: Om niet te verdwalen

De bedoeling was dus om niet te verdwalen. Niet in het heden, niet in het verleden, niet in de pagina's en niet in het geheugen.

Maar we verdwaalden wel, allemaal. Het grappige was alleen dat de een dat erger vond dan de ander.

De e-reader gebruikers liepen tegen een zeer onverwacht einde aan: niet wetende dat het boek bijna afgelopen was, waren er ineens geen pagina's meer maar nog wel zo veel vragen. Daar kun je je met een papieren exemplaar toch beter op voorbereiden.

Dat verdwalen, toch, was dat nou briljant of hinderlijk? Je krijgt zeer de neiging om het boek te herlezen in de hoop dan wel de antwoorden op je vragen te krijgen. Maar of je die krijgt valt te betwijfelen. Het heeft ook wel iets, zelf informatie aanvullen geeft nu eenmaal wel een extra laag aan een boek. Maar ontbreekt hier niet te veel informatie? Raken we niet volslagen de weg kwijt, en schiet het spelen met de vorm daarom zijn doel voorbij? Of is het een briljant spel?

De hoofdpersoon lijkt er de voorkeur aan te geven toch te verdwalen en neemt jou als lezer mee. Dus hoe je ook zoekt, en je vast probeert te houden aan aanwijzingen of het briefje in je zak, je eindigt met meer vragen dan antwoorden.

Maakt dat het boek slecht? Nee. Enorm goed dan? Nee, ook niet. Maar wel goed genoeg.

April 2015: 14

We waren het allemaal erover eens dat het een mooi geschreven boek was, maar miste een beetje de bedoeling en de waarde ten opzichte van andere boeken over WOI,

Noor: vond het mooi geschreven , wel een beetje kort en vroeg zich af wat wil hij nou eigenlijk duidelijk maken.

Dineke : roemde de beschrijving en de andere kijk op de oorlog, maar het beklijft niet echt

Dindy vond het ook een erg mooie schrijfstijl, maar vond het einde wat abrupt.

Tineke vond het ook een mooie stijl en met weinig woorden knap gedaan.

Rutger vond vooral de naïviteit waarin de hoofdpersonen de oorlog ingingen en de fouten die gemaakt werden indrukwekkend.

Drievers bijdrage per mail zat op de dezelfde lijn : mooie schrijfstijl, maar beklijft niet en wat is de toegevoegde waarde.

Marieke raadde ons aan iets anders van Echenoz te lezen “Flitsen”

 

Hoe langer we over het boek spraken en voorbeelden opdiepten hoe beter het boek toch nog werd. Zeker als je er passages uitdiept zie je wel hoe prachtig de stijl van Echenoz is en dat er humor zit in de beschrijving van de gruwelijkheden, wat het boek ook licht houdt. Ook waren we erg te spreken over de passage waarin hij de natuur een grote rol toebedeelt.

 

We hebben het ook nog even gehad over het verschil tussen een novelle en een roman.

Mag je deze kleine novelle wel vergelijken met vuistdikke romans over WOI? Is dat misschien de reden waarom velen het een beetje een koud en afstandelijk boek vonden, met niet erg uitgediepte personages?

 

We kwamen er niet helemaal uit wat de waarde van het boekje is.

 

Voorlopige conclusie:

Een klein maar fijn boekje dat in zijn eenvoud toch kernachtig de waanzin van de WOI op de snijtafel legt, in een prachtige schrijfstijl. Maar wat wel afstandelijk blijft.

Dank aan Rutger voor het verslag.

Maart 2015: Godin, Held

De seksscènes sloegen dood als een slecht glas bier. En dat waren er nogal wat.

Zo'n beetje de eerste oneliner van de avond en de sfeer was gezet. We vonden het boek van Peek niet zo'n succes.

Pogingen om het boek achterstevoren te gaan lezen of te beschouwen als een verzameling losse verhaaltjes, hielpen niet de waardering omhoog te krijgen.

De vorm overheerst, en niet het verhaal. Er zitten veel gaten in het verhaal, en de omgekeerd chronologische volgorde maakt dat nog rottiger. We blijven zitten met een heleboel onbeantwoorde vragen. En waar dit concept in bijvoorbeeld de film Memento goed werkt, wekt het hier wrevel. Wat is hier de meerwaarde van het andersom vertellen?

Geen hoogtepunt, constateerden we, in stijl.