Gelukkig was dat geenszins het geval. We hadden het allemaal met plezier gelezen, en juist door de aanwezigheid van Bertram ontdekten we nieuwe vragen, nieuwe oplossingen en keken we weer met een andere blik naar het boek. En dat was wederzijds-dat maakte het extra leuk.
In een goed boek, waarvan je je later nog herinnert wat er ook al weer gebeurde, is vaak het staketsel sterk. De structuur staat, en daarbinnen is ruimte voor eigen invulling. Je moet het als het ware zelf inkleuren. Dat kan frustrerend zijn als je met te veel vragen blijft zitten, of als je in te diepe verwarring raakt. Maar als het goed is, sla je na het lezen het boek dicht en geeft het niet dat niet alle vragen beantwoord zijn- voegt dat juist iets toe. Dit is zo'n boek. Bertram vertelde ons dat hij over sommige antwoorden op de vragen die resteerden wél, en op andere geen antwoord in zijn hoofd had, en dat hij zelfs passages waarin wat meer werd uitgelegd had geschrapt.
Het boek dwingt de lezer om steeds alert te blijven- niet op het puntje van je stoel, maar op je tenen, zoals Sander zei. Steeds op je hoede voor de volgende gebeurtenis, zodat je bijna extra voorzichtig ging lezen om het wat rustiger op je af te laten komen. Het verhaal is onvoorspelbaar, maar ook grappig, en heel beeldend verteld.
En tja, waar waren eigenlijk die eerdere huisvrienden gebleven? Hoe zijn Jonas en Benjamin in dit huis terecht gekomen? Is Jonas wel betrouwbaar als verteller, of plooit hij alles zoals het hem uitkomt? Zijn Benjamin en Jonas wel twee personen?
Het was ook zonder Bertram een goede discussie geweest, dat dwong het boek af en dat is fijn als je het wilt bespreken. Maar de avond kreeg nu een waardevollere lading door de achtergrondinformatie die we er bij kregen: over de ontstaansgeschiedenis, over gemaakte keuzes, over inspiratiebronnen en hommages aan andere auteurs, over het schrijfproces en de leuke anekdotes als je als schrijver je eigen boek in de winkel hebt liggen.
