November 2011: Post voor mevrouw Bromley

De Eerste Wereldoorlog blijkt voor ons allemaal een relatief onbekend deel van de geschiedenis te zijn. Een deel van de avond wisselen we dan ook uit wat we ervan weten. Gezamenlijk komen we een heel eind, hoewel niemand weet waarom Nederland neutraal bleef in deze oorlog.

We weten wel wat andere boeken over het thema te noemen, en sommigen hebben die ook gelezen. De vraag is dan of dit boek hierop een aanvulling is, of dat bijvoorbeeld Faulks (Birdsong) en Remarque (Im Westen nichts neues) niet te overtreffen zijn.
Allemaal vinden we het thema interessant en hebben we enige vorm van fascinatie voor die vreemde vorm van oorlogvoeren, met loopgraven. De kijkers van de tweede serie van Downton Abbey zien ook veel dat ze bekend voor komt.

Maar goed, het boek zelf. De overheersende stemming is positief. Kritische kanttekeningen zijn er van Noor en Driever (over de mail). Noor vond het op zich wel mooi, maar kreeg er geen rillingen van terwijl ze dat wel had gehoopt. We zagen allemaal een beetje op tegen het aantal pagina's, maar tijdens het lezen bleek dat geen enkel probleem. Het leest gemakkelijk en je blijft nieuwsgierig naar het verloop.

De discussie verliep langs de vraag of het tweede deel van het boek (in de loopgraven) nu wel of niet en goede toevoeging is op het eerste deel. Het eerste deel werd erg gewaardeerd. De verhaallijn rond de vader van John heeft veel indruk gemaakt, evenals de schets van de Engelse maatschappij in die tijd. Er zijn verschillende verhaallijnen waar nog even over doorgepraat wordt: Johns liefde voor Mary (tenenkrommend, ziet hij dan niet dat het niks wordt?), de vriendschap met William (wat voegt die eigenlijk toe aan het geheel?), de dood van Johns vader (zelfmoord of lijdzaam afwachten als het toch al mis gaat?).

John zelf wekt wat irritatie, hij loopt voor alles weg, dus wat dat betreft is het prettig dat hij in deel 2 in actie komt. Maar mooi in deel 2 is ook de spiegeling dat zowel John als Martin op zijn vader lijkt en daardoor in de problemen komt. De beschrijvingen van de oorlog zijn levendig. Het tweede deel zorgt ervoor dat je op een andere manier naar het eerste deel gaat kijken.

Veel lof is er ook voor Stefan Brijs, die zulke verschillende boeken weet te schrijven.

Oktober 2011: Vissen veranderen bij kou van zwemrichting

De mooiste alternatieve titel voor dit boek kwam van Rutger: Extreem koud en steeds dichterbij. Verder waren we het er over eens dat de titel, hoewel erg lang, de lading toch wel dekte. Iemand merkte wel scherp op dat met zo'n moeilijke titel en zo'n ingewikkelde auteursnaam moeilijke vragen in de boekhandel voor de hand liggen. (Sander had het boek dan ook in een boekhandel tussen de natuurboeken aangetroffen).

Het werd geen heel lange discussie deze avond. De kernvraag bleef of het bezwaarlijk is als een boek een keer lekker over the top is, zoals een romantische Kerstfilm waar uiteindelijk alles maar dan ook alles goedkomt. Het genre had duidelijk voor- en tegenstanders. Iedereen was het er over eens dat het boek gemakkelijk leest en zeker vermakelijk is.
Briljant? Nee. Echte literatuur? Ook niet.
De voorstanders van het genre vonden het lekker lezen, en vonden het geen probleem om na het dichtslaan va het boek alles weer te vergeten. De tegenstanders mopperden over bordkartonnen personages en voor de hand liggende verhaallijnen.

Het bleek daarnaast uit te maken met welke verwachtingen iemand aan het boek begonnen was. De flaptekst wekte misschien meer de verwachting van een verhaal sterk uit het perspectief van het kind, en een iets diepgravender analyse van de positie van het kind. Als je uit die gedachte begon te lezen, kwamen alle andere personages (die toch veel aandacht kregen) over als irritante randfiguren. Begon je wat meer blanco aan het boek, dan kwam het als geheel wat beter binnen.

Voor de volgende keer maar weer iets stevigers.

Augustus 2011: De vrije wereld

Dank aan Marianne voor het verslag!

De vrije wereld van David Bezmozgis wekt grote verwachtingen. Het is mooi vormgegeven, er wordt gesproken over de nieuwe Tsjechov of Roth. Maar wij kwamen tot de conclusie dat het boek de verwachtingen niet waar maakt. En David Bezmozgis is geen Anton Tsjechov en zeker geen Philip Roth.

Sander vond te weinig in het boek gebeuren. Het was voor hem te weinig interessant om door te lezen. Hij heeft het boek gelezen tot pagina 166. Rutger vond wel dat er in de laatste 100 pagina’s van het boek van alles gebeurde, toen werd het zelfs ook nog wel een beetje spannend, maar ook hij had er van tevoren meer van verwacht. Dindy zei dat de dingen die dan opeens voorvallen niet beklijven. Terwijl het boek gaat over zeer bepalende gebeurtenissen in het leven van de familie Krasnanski, is het erg op afstand geschreven en raakt het verhaal je niet. Arno vond het verhaal kabbelt. Terwijl het onderwerp van het boek zich wel leent voor een mooi geschreven verhaal. Aanvankelijk leek het wel wat te worden met De vrije wereld, maar gaandeweg vervlakte het erg. Alle emoties die in het boek zitten worden te weinig uitgewerkt, terwijl er heel veel vlug wordt aangestipt. We willen kortom meer weten van de personages en we hebben behoefte aan verdieping. Een andere kortom is: Het boek is prima te lezen, maar het pakt je nergens.
 
Voor de volgende keer lezen we: Vissen veranderen bij kou van zwemrichting van Pierre Szalowski. De opdracht is - naast lezen en er een mening over vormen - een alternatieve titel verzinnen, want deze is natuurlijk veel te lang.