maandag 21 november 2016

Oktober 2016: De zevende functie van taal

Een onverwacht succes, deze tweede van Laurent Binet. Velen van ons hadden genoten van HhhH, en het hinderde ons dan ook niet dat de uitgever ons nogal opzichtig probeerde binnen te hengelen door De zevende functie van taal een bijna identiek omslag te geven. De precisie en spanning van de oorlogsroman smaakten bij de leesclub naar meer.

En we werden op onze wenken bediend. Knap hoe Binet een roman heeft afgeleverd die op zo veel niveaus geslaagd is. Het werkt als politieke analyse, als wetenschappelijke satire en ook gewoon als detective.

Ook voor wie weinig tot niets weet over de Franse politiek en het intellectuele milieu van de jaren 80, is dit boek een pageturner. Maar hoe meer je weet, hoe groter je leesplezier en bewondering voor de auteur. Hoewel Binet je meesleept door talloze situaties, ideeën en theorieën weet hij de aandacht vast te houden.

En dat de vertaling geslaagd is, blijkt wel uit het feit dat er ook in het Nederlands nog genoeg te lachen valt. Wij kijken uit naar Binet nummer 3

donderdag 27 oktober 2016

Juni 2016: schuld

‘Schuld’ komt hoog binnen op de lijst van boeken waarvoor we niet heel lang de tijd nodig hadden om te bespreken.  Zes minuten. Nog minder dan “Godin, Held”.
De grootste onbeantwoorde vraag van de avond was: Waarom is dit Boek van de Maand geweest bij DWDD? Wederom een bevestiging dat een succesvolle bespreking aan tafel op TV geen garantie is dat wij het boek ook zo waarderen.
De vorm overheerst, en niet het verhaal.  Er zitten veel gaten in het verhaal, en het ontbreken van chronologie voegt niets toe.  De vlakke, emotieloze verteltrant maakt dat het boek niemand echt geraakt heeft. Misschien is dat juist het knappe van het boek, maar aan ons was t niet besteed. Een vergelijking met het werk van Alex Boogers wordt in recensies veel gemaakt, maar dat gaat alleen op voor het milieu dat beschreven wordt, niet voor de stijl, die we van Boogers juist zo mooi vinden en van Van den Berg wat vlak. 


De recensies over het boek gaven meer gespreksstof dan het boek zelf. Ik wil jullie één zin uit een recensie niet onthouden, die was meesterlijk.  Het is de wereld waarin je bij je tante in de aanleunflat logeert omdat je je huis via een onbetrouwbare tussenpersoon aan een groep Polen hebt verhuurd. Zulke mooie zinnen troffen we in het boek niet aan, behalve dan misschien de eerste zin van het boek. Maar mooier dan de openingszin is het niet geworden in Schuld. Jammer.  

donderdag 26 mei 2016

April 2016: Dijk

Na het lezen van het boek Dijk, kijken we allemaal argwanend naar ons pak suiker. Zit daar echt wel
een kilo in? En weten we wel zeker dat onze keukenweegschaal wel echt een kilo aangeeft? De
teloorgang van de Dienst voor het IJkwezen, zoals beschreven in het boek, maakt dat we dat niet
meer zeker weten. Daarbij is nogal ontluisterend dat ook de meter 0,22 millimeter korter is dan
eigenlijk zou moeten.

Maar goed, hier gaat Dijk, met zijn prachtig geschreven zinnen, in essentie niet over. Karl Dijk, die zo standvastig en rechtlijnig vasthoudt aan principes, is zelf niet te meten. Door wat iemand anders overhem vertelt, vorm je je een beeld van hem. Hij blijft een mysterie. Dit maakt het boek fascinerend.

Prachtige, treffende beschrijvingen van het Noord-Hollandse landschap en de nostalgie die het
oproept, maken dit boek tot een enorm succes. Door het enigszins onderkoelde vertellen, is de
impact enorm. De vormgeving van het boek past ook goed bij de inhoud. De mooie, zakelijke letter
en de puntsgewijze indeling van de paragrafen zijn goed gekozen, evenals het fraaie omslag.

Iedereen was lovend, maar dat maakte niet dat we er geen levendig gesprek over voerden. In
tegendeel. Er is veel te zeggen over dit wondermooie boek van H.M. van den Brink, die ons – net als
met ‘Over het water’ – meevoert naar de tijden van weleer.